Akdeniz sahil şeridinde yer alan Mersin, devasa limanı, gelişmiş sanayisi ve bereketli tarım arazileriyle Türkiye'nin en dinamik ekonomilerinden birine ev sahipliği yapıyor. Ancak bu büyük ekonomik tablo, il sınırları içerisindeki her bölgeye aynı oranda yansımıyor. Yapılan sosyoekonomik araştırmalar ve kişi başına düşen gayri safi yurt içi hasıla verileri, kentin kuzeyinde yer alan ve Toros Dağları’nın zorlu coğrafyasına kurulu olan Çamlıyayla ilçesinin, Mersin’in ekonomik anlamda en zayıf halkası olduğunu ortaya koyuyor. Doğal güzellikleri, tertemiz havası ve kadim yayla kültürüyle her ne kadar bir huzur adası olarak görülse de iş olanaklarının darlığı ve sanayi yatırımlarının yok denecek kadar az olması, ilçeyi ekonomik sıralamada en alt basamaklara yerleştiriyor.
Coğrafi Engellerin Sanayileşme Ve Yatırımlar Üzerindeki Etkisi
Çamlıyayla’nın ekonomik anlamda geri planda kalmasının en temel sebebi, ilçenin üzerine kurulduğu sarp ve engebeli arazidir. Mersin’in merkez ilçelerinde görülen geniş sanayi bölgeleri ve düz ovaların aksine, Çamlıyayla yüksek rakımlı ve ulaşımı meşakkatli bir noktada yer almaktadır. Bu durum, büyük yatırımcıların bölgeye fabrika veya tesis kurmasını neredeyse imkansız hale getirmektedir. Lojistik maliyetlerinin yüksekliği ve kış aylarında sert geçen iklim koşulları, girişimcileri bölgeden uzak tutmaktadır. Dolayısıyla ilçede yaşayan halk, modern ekonominin getirdiği sanayi tabanlı gelir kaynaklarından mahrum kalarak, daha çok geleneksel yöntemlerle geçimini sağlamak zorunda kalmaktadır.
Tarım Ve Hayvancılıkta Yaşanan Modernizasyon Sorunları
İlçenin en büyük gelir kalemi olan tarım ve hayvancılık faaliyetleri, arazinin parçalı yapısı ve sulama olanaklarının kısıtlılığı nedeniyle bir türlü istenilen ölçeğe ulaşamamaktadır. Modern tarım makinelerinin her noktada kullanılamaması, üretim maliyetlerini artırırken verimliliği düşürmektedir. Özellikle küçükbaş hayvancılık bölgede yaygın olsa da profesyonel entegre tesislerin bulunmayışı, üreticinin emeğinin karşılığını tam olarak alamamasına yol açmaktadır. Bölge halkı ürettiği süt, peynir ve bal gibi ürünleri doğrudan büyük pazarlara ulaştıramamakta, genellikle yerel ölçekte veya aracı kurumlar vasıtasıyla satış yapmaktadır. Bu durum, katma değerli ürün üretiminin önüne geçerek ilçe genelindeki refah seviyesinin düşük kalmasına neden olmaktadır.
Mevsimlik Hareketliliğin Kalıcı Bir Ekonomi Yaratamaması
Çamlıyayla, Mersin ve çevresindeki iller için yaz aylarında vazgeçilmez bir yayla merkezi olarak bilinmektedir. Haziran ile Eylül ayları arasında ilçenin nüfusu normalin çok üzerine çıksa da bu durum sadece geçici bir esnaf hareketliliği yaratmaktadır. Yaz aylarında açılan sezonluk dükkanlar ve restoranlar, kış aylarında ilçenin tekrar kendi kabuğuna çekilmesiyle birlikte kepenk indirmektedir. Sürdürülebilir bir ekonomik büyüme için gerekli olan sürekli nakit akışı, bu mevsimlik döngü nedeniyle bir türlü sağlanamamaktadır. Yazlıkçıların bölgeye kattığı ekonomik değer, kalıcı istihdam yaratmaktan ziyade sadece hizmet sektöründeki geçici işlerle sınırlı kalmaktadır. Bu da genç nüfusun iş bulma umuduyla Mersin merkeze veya Adana gibi büyük şehirlere göç etmesini tetiklemektedir.
Nüfusun Yaşlanması Ve İstihdam Kaynaklı İç Göç Sorunu
İşsizlik ve düşük gelir seviyesi, Çamlıyayla’nın demografik yapısını da olumsuz etkilemektedir. İlçede aktif olarak çalışan orta yaş ve genç nüfus, ekonomik zorluklar nedeniyle bölgeyi terk etmektedir. Geriye kalan nüfusun büyük bir kısmını ise emekli maaşıyla geçinen yaşlı vatandaşlar oluşturmaktadır. Ekonomik bir döngü yaratacak olan dinamik iş gücünün bölgeden çekilmesi, ilçedeki toplam satın alma gücünü iyice zayıflatmaktadır. Perakende ticaretin sadece temel ihtiyaçlar üzerinden dönmesi, lüks tüketimin ve sosyal yaşamın gelişmesini engellemektedir. Torosların bu eşsiz köşesi, her ne kadar doğasıyla büyülese de istatistiki veriler kentin en az gelir elde eden ilçesi olduğu gerçeğini değiştirmemektedir.